نيّت بخصوصى از قبيل قصد تعيين و قصد قربت و . . . لذا احتياط كاملا ميسور است پس واجب است و امّا در تعبديات از دو جهت احتياط ميسور نيست پس واجب هم نيست و گرنه تكليف بما لا يطاق پيش خواهد آمد و آن دو جهت عبارتند از : الف : از ناحيه قصد قربت : زيرا كه از سه حال خارج نيست : 1 - يا هريك از ظهر و جمعه را بجا مىآوريم بدون قصد قربت يعنى تنها به پيكرهء عمل قناعت مىكنيم اشكالش اينست كه اين را احتياط در عبادت نگويند احتياط در عبادت آوردن عمل است با هرآنچه كه احتمال مىدهيم دخيل باشد كه از جمله قصد قربت است و در اين فرض قصد قربت نشده 2 - و يا احدهما را با قصد قربت بجا مىآوريم دون الآخر اشكالش اينست كه فى الجملة احتياط شده نه بالجمله چون شايد در همان يكى كه قصد قربت نشده واجب واقعى باشد پس واقع را على كلّ حال و على جميع التقادير نتوانستيم احراز كنيم . 3 - و يا هر دو را به قصد قربت بجا مىآوريم كه اين احتياط كامل است ولى اشكال مهمّ آن اينست كه تشريع مىشود يعنى ادخال ما ليس من الدين فى الدين زيرا ما يقين داريم كه احدهما عبادت نيست و مقرّب نمىباشد مع‌ذلك آن را به قصد قربت آورده و خود را بدان متعبّد ساخته‌ايم و تشريع هم كه بالادلة الاربعة حرام است پس احتياط كامل در عبادات ممكن نيست پس واجب هم نيست . ب : از ناحيه قصد وجه : به همان بيان كه در قصد قربت ذكر شد و صور مختلفى تصوير شد و اعاده نمىكنيم .